Jak prowadzić ten kurs
Traktuj zajęcia jako rozmowę i trening reakcji, nie jako wykład ekspercki. Dzieci w wieku 7–9 lat potrzebują prostych zasad, powtórek, ruchu i jasnego komunikatu: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.
Kurs 4 • wiek 7–9 lat
Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.
Traktuj zajęcia jako rozmowę i trening reakcji, nie jako wykład ekspercki. Dzieci w wieku 7–9 lat potrzebują prostych zasad, powtórek, ruchu i jasnego komunikatu: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.
Po kursie warto wprowadzić domowe zdanie awaryjne: „Jestem zły/zła, potrzebuję minuty”. Nie używaj ekranu jako jedynego uspokajacza emocji.
Możesz je wydrukować, pociąć i losować podczas zajęć.
Godzina 1
Rozpoznawanie i nazywanie podstawowych emocji, które towarzyszą korzystaniu z ekranów.
Ekrany, a zwłaszcza gry wideo i aplikacje, potrafią wywoływać w nas bardzo silne emocje. Może to być ogromna radość po wygranej, ale też wielki smutek, a nawet złość, gdy przegrywamy lub gdy nagle znika połączenie z internetem. Pierwszym krokiem do panowania nad sobą jest umiejętność zauważenia i nazwania tego, co się w danej chwili czuje.
Publikacja i scenariusze zajęć „Od emocji do odporności na dezinformację” (wątki o samoświadomości i emocjach).
Emocjonalne buźki. Dzieci dostają papierowe talerzyki, na których rysują różne minki (radość, smutek, złość, strach). Następnie nauczyciel opisuje sytuacje z cyfrowego świata (np. "zdobywasz nową postać w grze", "kolega wyśmiewa twój zamek w Minecrafcie", "mama prosi, byś wyłączył tablet"), a dzieci podnoszą talerzyk z emocją, jaką by wtedy poczuły.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Co czuję, gdy gram? (Wprowadzenie do świata emocji). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Ekrany, a zwłaszcza gry wideo i aplikacje, potrafią wywoływać w nas bardzo silne emocje. Może to być ogromna radość po wygranej, ale też wielki smutek, a nawet złość, gdy przegrywamy lub gdy nagle znika połączenie z internetem.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Godzina 2
Uproszczone wyjaśnienie dzieciom mechanizmów, które sprawiają, że gry i ekrany tak bardzo wciągają.
Gry i aplikacje są specjalnie projektowane tak, aby dawać nam szybką nagrodę i wywoływać w mózgu ekscytację (związaną z dopaminą). U dzieci część mózgu odpowiedzialna za hamowanie zachcianek (kora przedczołowa) jeszcze rośnie, dlatego tak trudno jest im samodzielnie wyłączyć ulubioną bajkę czy grę. Zrozumienie, że "to gra mnie tak wciąga", pomaga dzieciom mniej złościć się na ustalane limity.
Opracowanie „W sieci wyzwań. Sztuka wychowania w cyfrowym świecie” – rozdział o uzależniającej specyfice ekranów.
Wielki magnes. Dzieci bawią się w zabawę ruchową, w której kolorowe piłeczki to "nagrody w grze", a dzieci muszą je zbierać, czując "przyciąganie magnesu". Na sygnał "STOP" trenują natychmiastowe zamrożenie ruchu i branie głębokiego oddechu, co symbolizuje moment wyłączenia urządzenia.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Dlaczego tak trudno wyłączyć ekran? (Tajemnica naszego mózgu). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Gry i aplikacje są specjalnie projektowane tak, aby dawać nam szybką nagrodę i wywoływać w mózgu ekscytację (związaną z dopaminą). U dzieci część mózgu odpowiedzialna za hamowanie zachcianek (kora przedczołowa) jeszcze rośnie, dlatego tak trudno jest im samodzielnie wyłączyć ulubioną bajkę czy grę.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Godzina 3
Trening radzenia sobie z frustracją w świecie gier oraz opanowywanie złości.
Utrata dostępu do urządzenia lub przegrana w grze może prowadzić do oporu, a czasem nawet krzyku i agresji (np. rzucania padem). Przegrywanie to naturalna część każdej gry, ale trzeba wiedzieć, jak ostudzić swoje emocje. Złość nie jest zła, ale to, co pod jej wpływem robimy (krzyk, agresja), może ranić innych.
Publikacja "Codzienne dylematy rodzica" – fragmenty o sygnałach ostrzegawczych.
Balon złości. Nauczyciel i dzieci dmuchają balony, wyobrażając sobie, że to narastająca w nich złość z powodu przegranej gry. Zamiast przebijać balon (wybuchać złością), uczą się powoli upuszczać z niego powietrze poprzez techniki oddechowe, wizualizując "uchodzenie złości".
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Game Over! Jak radzić sobie ze złością i przegraną?. Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Utrata dostępu do urządzenia lub przegrana w grze może prowadzić do oporu, a czasem nawet krzyku i agresji (np. rzucania padem).”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Godzina 4
Pokazanie, że nuda rozwija kreatywność, a telefon nie jest jedynym lekarstwem na brak zajęcia.
Kiedy dzieci się nudzą, często pierwszym odruchem jest prośba o telefon lub tablet. Jednak nuda jest bardzo potrzebna, ponieważ wyrabia cierpliwość, uczy samodzielności i jest początkiem prawdziwej wyobraźni oraz kreatywności. Jeśli nie sięgniemy od razu po ekran, nasz mózg sam wymyśli świetną zabawę.
Wytyczne „Domowe Zasady Ekranowe” o zarządzaniu nudą.
Wielki Słoik Nudy. Klasa wspólnie tworzy bazę inspiracji. Dzieci rysują na karteczkach pomysły na zabawy niewymagające ekranów (np. budowanie bazy z koców, lepienie z plasteliny, zabawa w lekarza, czytanie). Karteczki trafiają do słoika, z którego dzieci będą mogły "losować" pomysł, gdy dopadnie je nuda.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: "Znowu się nudzę!" – dlaczego nuda ma niezwykłą moc?. Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Kiedy dzieci się nudzą, często pierwszym odruchem jest prośba o telefon lub tablet. Jednak nuda jest bardzo potrzebna, ponieważ wyrabia cierpliwość, uczy samodzielności i jest początkiem prawdziwej wyobraźni oraz kreatywności.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Godzina 5
Uwrażliwienie na uczucia innych osób w internecie i nauka empatii.
W sieci nie widzimy twarzy drugiej osoby, dlatego czasem zapominamy, że po drugiej stronie ekranu jest prawdziwy człowiek. Wyzywanie, ośmieszanie czy wykluczanie z grupy boli tak samo, jak w prawdziwym życiu. Dzieci muszą zrozumieć, dlaczego sprawianie komuś przykrości jest absolutnie niedopuszczalne.
Standardy Ochrony Małoletnich (zasady bezpiecznych relacji).
Detektyw Emocji. Nauczyciel przedstawia proste scenki (np. "ktoś napisał na czacie w grze, że budowla Kasi jest brzydka", "wykluczono Janka ze wspólnej gry"). Dzieci wchodzą w rolę detektywów, którzy mają za zadanie odgadnąć, co w danej sytuacji czuła ta osoba i podać propozycje, w jaki sposób można ją pocieszyć lub obronić.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Słowa, które bolą (Moje emocje i emocje innych). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: W sieci nie widzimy twarzy drugiej osoby, dlatego czasem zapominamy, że po drugiej stronie ekranu jest prawdziwy człowiek. Wyzywanie, ośmieszanie czy wykluczanie z grupy boli tak samo, jak w prawdziwym życiu.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Godzina 6
Zbudowanie nawyku natychmiastowego proszenia dorosłego o pomoc w trudnych i lękowych sytuacjach online.
W internecie można trafić na treści, które nas przestraszą, zasmucą lub wywołają w nas niepokój. Najważniejszą zasadą dla dziecka w takiej sytuacji nie jest samodzielne radzenie sobie z problemem, ale opuszczenie danej strony/gry i opowiedzenie o swoich uczuciach Zaufanemu Dorosłemu.
Ścieżka postępowania w Standardach Ochrony Małoletnich.
Moja Tarcza Zaufania. Dzieci projektują własne "Tarcze", na których wypisują lub rysują minimum trzy osoby (np. mama, tata, ulubiony nauczyciel), do których obiebują się zgłosić, gdy tylko poczują smutek lub strach podczas korzystania z telefonu lub komputera.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Smutek i strach w sieci – Tarcza Zaufania. Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: W internecie można trafić na treści, które nas przestraszą, zasmucą lub wywołają w nas niepokój. Najważniejszą zasadą dla dziecka w takiej sytuacji nie jest samodzielne radzenie sobie z problemem, ale opuszczenie danej strony/gry i opowiedzenie o swoich uczuciach Zaufanemu Dorosłemu.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Godzina 7
Uświadomienie, dlaczego ekrany powinny być tylko małą częścią całego dnia.
Czas przed ekranem musi być ściśle limitowany, aby dzieci miały wystarczająco dużo czasu na aktywność fizyczną, sen, spotkania z przyjaciółmi na dworze oraz swoje pasje. Ekrany nie powinny towarzyszyć spożywaniu posiłków ani zasypianiu.
Publikacja "W sieci wyzwań. Sztuka wychowania w cyfrowym świecie" (rekomendacje dotyczące proporcji dnia).
Tort Mojego Dnia. Dzieci otrzymują papierowe koła przypominające tort i naklejają na nie proporcjonalne "kawałki" oznaczające różne aktywności (duży kawałek na sen, duży na szkołę i ruch, bardzo mały na ekrany). Uczą się w ten sposób, że czas z telefonem nie może "zjadać" całego tortu.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Jak zdrowo spędzać dzień? (Mój cyfrowy zegar). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Czas przed ekranem musi być ściśle limitowany, aby dzieci miały wystarczająco dużo czasu na aktywność fizyczną, sen, spotkania z przyjaciółmi na dworze oraz swoje pasje. Ekrany nie powinny towarzyszyć spożywaniu posiłków ani zasypianiu.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Godzina 8
Integracja grupy i wesołe podsumowanie całego kursu o emocjach za pomocą ruchu i skojarzeń.
Edukacja najskuteczniej utrwala się przez zabawę, śmiech i proste skojarzenia. Narzędzia w formie gier zespołowych pomagają w bezstresowy sposób przypomnieć dzieciom, jak reagować na trudności w sieci i offline.
Gra edukacyjna NASK „Odgadnij to: Cybermaster” (hasła dostosowane do tematyki emocjonalnej).
Turniej Cybermastera (Wydanie Emocjonalne). Dzieci uczestniczą w zespołowych kalamburach. Losują i pokazują za pomocą gestów lub opisują słowami m.in. takie hasła jak: "złość", "nuda", "wyłączony telewizor", "zabawa na dworze", "rozmowa z mamą". Na koniec wszystkie dzieci uroczyście otrzymują dyplom „Mistrza Własnych Emocji”. To już czwarty, niezwykle wartościowy kurs dla grupy 7-9 lat! Skompletowaliśmy połowę z ośmiu tematów dla najmłodszych.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Mistrzowie Emocji (Turniej Cybermastera). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Emocja jest sygnałem, nie rozkazem. Można czuć złość i jednocześnie zachować się bezpiecznie.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Edukacja najskuteczniej utrwala się przez zabawę, śmiech i proste skojarzenia. Narzędzia w formie gier zespołowych pomagają w bezstresowy sposób przypomnieć dzieciom, jak reagować na trudności w sieci i offline.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
To bardzo częste uczucie. Przegrana woła: „spróbuj jeszcze raz”, ale czasem najlepszym ruchem jest pauza i oddech.
Nuda na początku bywa nieprzyjemna, ale jest jak pusta kartka — po chwili głowa zaczyna wymyślać.
Krzyk pokazuje, że emocja jest wielka. Poćwiczmy zdanie: „Jestem zły, ale odłożę po oddechu”.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie mów „nie wolno się złościć”. Mów: „Złość wolno czuć, ale nie wolno krzywdzić ani niszczyć”.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: ustalcie jedno zdanie awaryjne na trudny koniec grania, np. „Potrzebuję minutę i odłożę”.
Temat kursu: Emocje przed ekranem (Wiek: 7-9 lat)
Zdanie, które warto powtarzać w domu: Nazywam emocję, robię pauzę, wybieram spokojną reakcję.