8 godzin • dzieci 7–9 lat • wersja dla początkującej prowadzącej
Mój przyjaciel internet i cyfrowa higiena
Interaktywny projekt HTML, który pomaga prowadzić kurs krok po kroku: z gotowymi wypowiedziami, pytaniami, ćwiczeniami, kartami warsztatowymi i materiałami dla rodziców.
Zaznaczaj lekcje jako przeprowadzone. Postęp zapisuje się w tej przeglądarce.
0/8 godzin ukończonych
Ściąga prowadzącej: najważniejszy sposób mówienia
1. Nie strasz
Mów: „Internet jest narzędziem”. Nie mów: „Internet jest zły”.
2. Daj prosty odruch
Gdy coś jest dziwne: stop, zamykam/odwracam wzrok, mówię dorosłemu.
3. Wracaj do równowagi
Sen, ruch, jedzenie, relacje i nauka są większymi kawałkami dnia niż ekran.
Uniwersalne zdania, których możesz używać cały kurs
„To bardzo dobre pytanie. Sprawdźmy to razem spokojnie.”
„Nie musisz znać odpowiedzi. Uczymy się po to, żeby wiedzieć więcej niż przed chwilą.”
„Jeśli coś w internecie cię przestraszy, to nie twoja wina. Powiedz dorosłemu.”
„Hasło jest jak klucz. Klucza do domu nie rozdaje się kolegom.”
„Limit ekranu nie jest karą. To sposób dbania o ciało i głowę.”
Gdy dziecko powie coś niepokojącego
Nie dopytuj publicznie o szczegóły. Powiedz spokojnie: „Dziękuję, że to powiedziałeś/powiedziałaś. Porozmawiamy o tym po zajęciach z dorosłym, który może pomóc”. Potem postępuj zgodnie z procedurami placówki i zasadami bezpieczeństwa dzieci.
Dzieci rozumieją, czym jest internet, do czego można go mądrze używać i czym różni się świat online od realnego.
Dziecko ma zapamiętać
Internet może pomagać w nauce, kontakcie i zabawie, ale prawdziwy świat, ciało, sen i relacje są równie ważne.
Materiały
Duże arkusze papieru, kredki/flamastry, opcjonalnie piosenka lub krótki film edukacyjny, postacie Plik i Folder.
Minutowy plan
0–10 min
Powitanie, zasady sali, przedstawienie Plika i Folderu.
10–25 min
Rozmowa: gdzie mieszkają zdjęcia, filmy i wiadomości?
25–45 min
Ćwiczenie „Rysujemy internet”.
45–55 min
Galeria prac i omówienie.
55–60 min
Podsumowanie jednym zdaniem.
Gotowy skrypt: co mówić
Dziś poznamy internet jak wielkie miasto. W takim mieście są biblioteki, place zabaw, sklepy, poczta, ale są też miejsca, do których dzieci nie powinny chodzić same.
Ekran to okno. Przez okno można zobaczyć dużo ciekawych rzeczy, ale nie wchodzi się przez każde okno i nie wierzy się każdemu, kto przez nie macha.
Naszym zadaniem nie jest bać się internetu. Naszym zadaniem jest nauczyć się korzystać z niego mądrze, spokojnie i bezpiecznie.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Do czego dzieci używają internetu?
Kiedy internet pomaga?
Czego nie da się zrobić tylko przez ekran?
Kto może pomóc, gdy coś w internecie nas zaniepokoi?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Internet jest tylko do grania.” Odpowiedz: Granie może być jedną częścią internetu, ale internet pomaga też uczyć się, rozmawiać z rodziną, oglądać mapy, słuchać muzyki i sprawdzać informacje.
Gdy dziecko mówi: “Ja wszystko wiem z YouTube'a.” Odpowiedz: YouTube może pokazywać ciekawe rzeczy, ale nie wszystko w internecie jest prawdziwe. Dlatego warto pytać dorosłych i porównywać informacje.
Gdy dziecko mówi: “Ja mogę siedzieć cały dzień.” Odpowiedz: Rozumiem, że ekran bywa bardzo wciągający. Dlatego uczymy się zasad, żeby starczyło czasu na sen, ruch, jedzenie i zabawę z ludźmi obok nas.
Ćwiczenie główne
Dzieci rysują internet jako miejsce, przedmiot, sieć, miasto albo magiczną krainę. Następnie doklejają lub dorysowują trzy zielone miejsca: nauka, kontakt z bliskimi, dobra zabawa; oraz jedno czerwone miejsce: coś, czego nie odwiedzam bez dorosłego.
Czego nie mówić
Nie mów: „Internet jest zły” albo „telefony są niebezpieczne”. Mów: „Internet jest narzędziem, a narzędzi trzeba używać z głową”.
Wyobraźcie sobie, że wasz dzień to pizza. Każdy kawałek to coś ważnego: sen, szkoła, ruch, jedzenie, zabawa, rodzina i ekran.
Problem zaczyna się wtedy, gdy jeden kawałek robi się tak wielki, że zjada pozostałe. Ekran nie może zjeść snu, ruchu ani rozmów z ludźmi.
Limit nie jest karą. Limit jest jak znak drogowy: pomaga bezpiecznie dojechać do celu.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Który kawałek dnia powinien być największy?
Co się dzieje, gdy śpimy za mało?
Czy telefon przy obiedzie pomaga rozmawiać?
Jak można łatwiej odłożyć ekran?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Ale ja odpoczywam przy telefonie.” Odpowiedz: Czasem ekran daje odpoczynek, ale mózg odpoczywa też przy ruchu, ciszy, rysowaniu, klockach i rozmowie. Dobrze mieć kilka sposobów.
Gdy dziecko mówi: “Rodzice też siedzą w telefonach.” Odpowiedz: To bardzo ważna obserwacja. Zasady ekranowe najlepiej działają, gdy próbują ich przestrzegać wszyscy domownicy, także dorośli.
Gdy dziecko mówi: “Ja gram tylko jeszcze pięć minut.” Odpowiedz: To zdanie zna wiele osób. Pomaga minutnik i ustalenie wcześniej: kiedy dzwoni, kończę rundę i odkładam urządzenie.
Ćwiczenie główne
Każde dziecko dzieli pizzę dnia na kawałki. Prowadząca pilnuje, by ekran był tylko jednym z kawałków, a nie połową całego dnia. Na koniec dzieci dopisują jedną zdrową zasadę: np. „Nie jem z telefonem”.
Czego nie mówić
Nie zawstydzaj dzieci, które spędzają dużo czasu przed ekranem. Nie oceniaj rodziców. Mów o zdrowiu, równowadze i małych krokach.
Szybkie sprawdzenie zrozumienia
Pokaż palcami od 1 do 5: jak duży powinien być kawałek ekranu w całej pizzy dnia?
Nuda to start wyobraźni, a nie problem do natychmiastowego wyłączenia ekranem.
Cel zajęć
Dzieci odkrywają alternatywy dla ekranu i uczą się, że wolna chwila może być początkiem pomysłu.
Dziecko ma zapamiętać
Kiedy się nudzę, mogę najpierw spróbować czegoś offline, zanim poproszę o ekran.
Materiały
Słoik lub pudełko, kolorowe karteczki, kredki, lista aktywności offline, opcjonalnie kostka z pomysłami.
Minutowy plan
0–10 min
Rozmowa: co to jest nuda?
10–20 min
Mini-opowieść o mózgu, który lubi wymyślać.
20–45 min
Tworzenie „Słoika nudy”.
45–55 min
Losowanie i odgrywanie aktywności.
55–60 min
Podsumowanie: mój pierwszy pomysł bez ekranu.
Gotowy skrypt: co mówić
Nuda nie jest wrogiem. Nuda jest jak pusta kartka — na początku nic na niej nie ma, ale za chwilę może powstać rysunek, baza z koców albo nowa zabawa.
Telefon daje szybki pomysł, ale wasza głowa też potrafi tworzyć pomysły. Dziś zrobimy bank pomysłów bez ekranu.
Nie chodzi o to, żeby nigdy nie korzystać z telefonu. Chodzi o to, żeby telefon nie był jedyną odpowiedzią na każde 'nudzę się'.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Co robisz, gdy mówisz: 'nudzi mi się'?
Jaką zabawę można zrobić z kartką?
Co można zrobić w domu bez kupowania nowych rzeczy?
Kto może być partnerem do zabawy offline?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Bez telefonu nie ma co robić.” Odpowiedz: To uczucie jest normalne, gdy telefon często podsuwa gotowe rzeczy. Spróbujmy razem znaleźć chociaż trzy pomysły, które nie potrzebują baterii.
Gdy dziecko mówi: “Planszówki są nudne.” Odpowiedz: Nie każda zabawa pasuje każdemu. Dlatego tworzymy różne pomysły: ruchowe, spokojne, twórcze, samotne i dla kilku osób.
Gdy dziecko mówi: “Ja nie umiem wymyślać.” Odpowiedz: Wymyślanie jest jak mięsień. Im częściej próbujesz, tym robi się silniejsze. Możesz zacząć od małego pomysłu.
Ćwiczenie główne
Dzieci rysują lub piszą aktywności bez ekranu. Kategorie: ruch, twórczość, pomoc w domu, zabawa z kimś, odpoczynek. Karteczki trafiają do słoika. Na koniec każde dziecko losuje jedną aktywność i pokazuje ją gestem.
Czego nie mówić
Nie mów: „Kiedyś dzieci nie miały telefonów i żyły”. Dzieci tego wieku lepiej reagują na ciekawość i zabawę niż porównania z dawnymi czasami.
Szybkie sprawdzenie zrozumienia
Dokończ: Gdy następnym razem będę się nudzić, mogę…
Co to jest zasada? Przykłady z drogi, szkoły i domu.
10–25 min
Omówienie dobrych zasad ekranowych.
25–45 min
Tworzenie kontraktu 3–4 zasad.
45–55 min
Projekt odznaki Strażnika Zasad.
55–60 min
Uroczyste podpisanie kontraktu.
Gotowy skrypt: co mówić
Zasady są jak barierki przy schodach. Nie są po to, żeby przeszkadzać, tylko żeby nikt nie spadł.
Dobra zasada jest krótka i zrozumiała. Na przykład: 'Nie biorę telefonu do łóżka' albo 'Po bajce odkładam tablet na miejsce'.
Najlepsze zasady działają wtedy, gdy dzieci i dorośli rozmawiają o nich spokojnie, zanim pojawi się kłótnia.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Jaka zasada pomaga przed snem?
Gdzie można odkładać telefon wieczorem?
Czy zasady powinny dotyczyć tylko dzieci?
Jak przypomnieć o zasadzie bez kłótni?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Zasady są głupie.” Odpowiedz: Czasem zasady denerwują, szczególnie gdy przerywają coś miłego. Ale dobre zasady pomagają chronić sen, spokój i bezpieczeństwo.
Gdy dziecko mówi: “Rodzice mi zabierają telefon za karę.” Odpowiedz: Na kursie uczymy się, że najlepiej działa wcześniejsza umowa. Zasada mówi: co robimy, kiedy kończy się czas — zanim pojawi się złość.
Gdy dziecko mówi: “Ja nie chcę żadnych zasad.” Odpowiedz: Rozumiem. Wybierzmy jedną najmniejszą zasadę, która byłaby najłatwiejsza. Czasem pierwszy krok wystarczy.
Ćwiczenie główne
Dzieci wybierają 3–4 zasady do domowego kontraktu. Przykłady: telefon śpi poza łóżkiem; przy jedzeniu rozmawiamy; gramy po obowiązkach; gdy coś mnie przestraszy, mówię dorosłemu; nie podaję danych w internecie.
Czego nie mówić
Nie rób z kontraktu listy zakazów. Używaj języka pozytywnego: „odkładam”, „pytam”, „mówię”, „wybieram”.
Ekrany potrafią wywoływać silne emocje — można je zauważyć i nazwać.
Cel zajęć
Dzieci uczą się rozpoznawać emocje związane z grą, przegraną, wygraną i koniecznością odłożenia urządzenia.
Dziecko ma zapamiętać
Gdy się złoszczę przy ekranie, mogę nazwać emocję, zrobić pauzę i poprosić o pomoc.
Materiały
Karty emocji, obrazki twarzy, termometr złości, karteczki z sytuacjami, przestrzeń do kalamburów.
Minutowy plan
0–10 min
Rozpoznawanie emocji na obrazkach.
10–20 min
Rozmowa: co czuję przy wygranej, przegranej i końcu gry?
20–45 min
Emocjonalne kalambury.
45–55 min
Termometr złości i sposoby na pauzę.
55–60 min
Zdanie ratunkowe.
Gotowy skrypt: co mówić
Gry i filmy mogą dawać radość, ekscytację, napięcie, smutek albo złość. To normalne, że ciało mocno reaguje.
Emocja nie jest zła. Ważne jest, co robimy z emocją. Można powiedzieć: 'Jestem zły, bo muszę kończyć', zamiast krzyczeć lub rzucać tabletem.
Ekran nie powinien być jedynym sposobem na uspokojenie. Uczymy się kilku sposobów: oddech, woda, ruch, rozmowa, przytulenie, przerwa.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Jak wygląda twarz osoby, która wygrała?
Jak wygląda ciało osoby, która musi przerwać grę?
Co pomaga, gdy złość robi się duża?
Do kogo można powiedzieć: 'potrzebuję pauzy'?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Ja się nie złoszczę.” Odpowiedz: Nie każdy złości się tak samo. Czasem złość jest głośna, a czasem siedzi cicho w brzuchu albo w zaciśniętych rękach.
Gdy dziecko mówi: “Jak przegram, to muszę grać dalej.” Odpowiedz: To bardzo częste uczucie. Pomaga zasada: gram do końca rundy, potem pauza. Nie każda przegrana musi być natychmiast naprawiona.
Gdy dziecko mówi: “Jak rodzic wyłącza, to krzyczę.” Odpowiedz: Krzyk pokazuje, że emocja jest bardzo duża. Spróbujmy zdania: 'Jestem zły, potrzebuję minutę i potem odłożę'.
Ćwiczenie główne
Dzieci losują sytuację i pokazują emocję: wygrana, przegrana, koniec czasu, straszny obrazek, miły komentarz, niemiły komentarz. Grupa zgaduje emocję i proponuje spokojny sposób reakcji.
Czego nie mówić
Nie mów: „Nie wolno się złościć”. Mów: „Można się złościć, ale nie wolno krzywdzić siebie, innych ani niszczyć rzeczy”.
Szybkie sprawdzenie zrozumienia
Jakie zdanie możesz powiedzieć, gdy trudno odłożyć tablet?
Dzieci poznają podstawy silnego hasła, prywatności i zasady: obcy w internecie pozostaje obcym.
Dziecko ma zapamiętać
Nie podaję danych osobowych w internecie. Hasło jest tajne. Gdy ktoś pyta o prywatne rzeczy, wołam dorosłego.
Materiały
Karty danych osobowych, karty bezpieczne/niebezpieczne, przykłady haseł, opcjonalnie FireW@lly.
Minutowy plan
0–10 min
Co to jest sekret i co to są dane?
10–25 min
Gra: co mogę powiedzieć, a czego nie podaję online?
25–40 min
Budujemy silne hasło jako 'zamek'.
40–55 min
Przygoda FireW@lly lub scenki zastępcze.
55–60 min
Trzy cyfrowe zaklęcia bezpieczeństwa.
Gotowy skrypt: co mówić
Dane osobowe to informacje, po których ktoś może rozpoznać, kim jesteś albo gdzie cię znaleźć. To na przykład imię i nazwisko, adres, szkoła, numer telefonu, zdjęcie domu.
Hasło jest jak klucz do domu. Klucza nie pokazujemy obcym i nie zostawiamy go na ławce w parku. Hasła też nie pokazujemy kolegom ani osobom w grze.
Osoba poznana w internecie nadal jest obcą osobą. Może pisać miłe rzeczy, ale dziecko nie musi odpowiadać na prywatne pytania. Najbezpieczniej powiedzieć dorosłemu.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Czy mogę podać w grze nazwę szkoły?
Czy hasło '1234' jest mocnym zamkiem?
Co zrobić, gdy ktoś prosi o zdjęcie?
Komu można pokazać dziwną wiadomość?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Przecież to tylko imię.” Odpowiedz: Samo imię czasem nie wystarczy, ale gdy połączymy imię, szkołę, zdjęcie i miasto, ktoś może dowiedzieć się za dużo. Dlatego chronimy zestaw informacji.
Gdy dziecko mówi: “Kolega może znać moje hasło.” Odpowiedz: Nawet dobry kolega nie potrzebuje twojego hasła. Przyjaźń nie polega na dzieleniu się kluczem do konta.
Gdy dziecko mówi: “Jak ktoś jest miły, to nie jest obcy.” Odpowiedz: Miłe zachowanie jest przyjemne, ale w internecie nadal nie wiemy, kto naprawdę jest po drugiej stronie. Dlatego prywatne sprawy pokazujemy dorosłym.
Ćwiczenie główne
Dzieci sortują karty: 'mogę powiedzieć' i 'zostawiam prywatne'. Potem tworzą przepis na mocne hasło: długie, trudne do zgadnięcia, nieoczywiste, tajne. Nie tworzymy prawdziwych haseł dzieci na zajęciach — tylko przykłady fikcyjne.
Czego nie mówić
Nie proś dzieci o ujawnianie prawdziwych haseł. Nie zapisuj ich danych. Nie testuj prawdziwych kont.
Czasem w internecie coś wyskoczy samo: straszny obrazek, brzydkie słowo, film dla dorosłych albo wiadomość, której dziecko nie powinno dostawać.
Jeśli coś takiego zobaczysz, to nie jesteś winny ani winna. Twoim zadaniem nie jest samodzielnie tego naprawiać. Twoim zadaniem jest przerwać i powiedzieć dorosłemu.
Dorosły powinien pomóc, a nie karać za to, że dziecko przyszło po pomoc. Mówimy: 'Dziękuję, że mi pokazałeś/pokazałaś'.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Co zrobić, gdy wyskoczy straszny obrazek?
Czy dziecko ma odpowiadać osobie, która pyta o adres?
Do kogo można pójść po pomoc?
Czy mówienie dorosłemu to skarżenie?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Bałbym się, że rodzic zabierze telefon.” Odpowiedz: Rozumiem ten strach. Dlatego uczymy ważnej zasady dla dzieci i dorosłych: gdy dziecko przychodzi po pomoc, najpierw dziękujemy i pomagamy.
Gdy dziecko mówi: “Ja bym obejrzał dalej.” Odpowiedz: Ciekawość jest normalna, ale nie wszystko jest dobre dla dzieci. Gdy ciało mówi: 'boję się', 'dziwnie mi', 'nie chcę tego', robimy STOP.
Gdy dziecko mówi: “Nie powiem, bo to wstyd.” Odpowiedz: Wstyd często pojawia się przy trudnych treściach. Właśnie dlatego warto mieć jedną zaufaną osobę, do której można powiedzieć nawet krótkie zdanie: 'Zobaczyłem coś dziwnego'.
Ćwiczenie główne
Prowadząca czyta scenariusze. Dzieci podnoszą zieloną kartkę, gdy sytuacja jest bezpieczna, albo czerwoną, gdy trzeba zatrzymać się i powiedzieć dorosłemu. Po każdej czerwonej sytuacji grupa ćwiczy zdanie: 'Proszę, pomóż mi. Zobaczyłem/zobaczyłam coś dziwnego'.
Czego nie mówić
Nie pokazuj dzieciom prawdziwych szkodliwych treści. Pracuj wyłącznie na neutralnych opisach sytuacji.
Szybkie sprawdzenie zrozumienia
Jak brzmią trzy kroki, gdy widzę coś niepokojącego?
Dzieci utrwalają najważniejsze zasady kursu i kończą zajęcia z poczuciem sprawczości.
Dziecko ma zapamiętać
Znam podstawowe zasady: równowaga, hasło, prywatność, pomoc dorosłego i przerwa od ekranu.
Materiały
Karty haseł, stoper, punkty drużynowe, certyfikaty, opcjonalnie Cybermaster.
Minutowy plan
0–10 min
Powitanie finałowe i przypomnienie zasad.
10–40 min
Turniej Cybermastera: opis, gest, jedno słowo.
40–50 min
Quiz bezpieczeństwa bez ocen.
50–60 min
Wręczenie certyfikatów i pożegnanie.
Gotowy skrypt: co mówić
Dziś sprawdzamy nie to, kto jest najlepszy, ale ile dobrych zasad udało nam się zapamiętać razem.
W tej grze nie śmiejemy się z pomyłek. Pomyłka to wskazówka, że trzeba coś wyjaśnić jeszcze raz.
Cybermaster to osoba, która nie wie wszystkiego, ale potrafi zatrzymać się, pomyśleć i poprosić o pomoc, gdy trzeba.
Ton: spokojny, ciekawy, bez straszenia. Mów prostymi zdaniami i dawaj dzieciom przykłady z codzienności.
Pytania do dzieci
Co robimy z hasłem?
Co robimy, gdy ktoś pyta o adres?
Co robimy, gdy ekran wywołuje złość?
Co robimy, gdy zobaczymy coś strasznego?
Gdy pojawią się trudne odpowiedzi
Gdy dziecko mówi: “Cybermaster nigdy nie popełnia błędów.” Odpowiedz: Każdy popełnia błędy. Cybermaster umie je zauważyć i naprawić, a nie udawać, że nic się nie stało.
Gdy dziecko mówi: “Chcę wygrać za wszelką cenę.” Odpowiedz: Rywalizacja może być fajna, ale bezpieczeństwo jest grą zespołową. Tu wygrywamy, gdy wszyscy rozumieją zasady.
Gdy dziecko mówi: “Ja już wszystko wiem.” Odpowiedz: Świetnie, a teraz twoim zadaniem jest wyjaśnić jedną zasadę tak, żeby zrozumiało ją młodsze dziecko.
Ćwiczenie główne
Hasła do gry: hasło, prywatność, dorosły, przerwa, sen, ruch, nieznajomy, dane osobowe, straszny obrazek, słoik nudy, pizza dnia, telefon poza łóżkiem, czerwone światło, zielone światło.
Czego nie mówić
Nie rób z finału egzaminu. Dzieci w tym wieku lepiej utrwalają przez zabawę, gest, opowieść i powtórki.
Szybkie sprawdzenie zrozumienia
Każde dziecko mówi jedną zasadę, którą zabiera ze sobą do domu.
podczas kursu dzieci poznawały podstawy cyfrowej higieny: równowagę między ekranem i odpoczynkiem, bezpieczne hasła, ochronę prywatności, reagowanie na trudne treści oraz proszenie dorosłych o pomoc.
Najważniejsza zasada dla domu brzmi: gdy dziecko pokaże coś niepokojącego z internetu, najpierw dziękujemy za zaufanie, a dopiero potem spokojnie rozwiązujemy problem.
Warto ustalić 3–4 krótkie domowe zasady ekranowe i stosować je możliwie konsekwentnie przez wszystkich domowników.
5 zdań, które pomagają w domu
„Dziękuję, że mi to pokazałeś/pokazałaś”.
„Nie jesteś winny/winna, że coś wyskoczyło w internecie”.
„Ustalamy zasadę przed graniem, nie w środku kłótni”.
„Telefon też potrzebuje miejsca do spania poza łóżkiem”.
„Nuda nie jest awarią — może być początkiem pomysłu”.
Gdzie szukać pomocy
W razie kontaktu dziecka z nielegalnymi lub bardzo niepokojącymi treściami rodzic może skorzystać z Dyżurnet.pl. Dzieci i młodzież mogą szukać wsparcia pod numerem 116 111.
Ten projekt ma wspierać prowadzącą, ale nie zastępuje procedur ochrony dzieci obowiązujących w placówce. Jeśli dziecko ujawnia realną krzywdę albo kontakt z nielegalnymi treściami, nie omawiaj szczegółów na forum grupy.